17 listopada

"Słowiańskie opowieści zimowe w komiksie" Wiktoria Korzeniewska - recenzja

"Słowiańskie opowieści zimowe w komiksie" Wiktoria Korzeniewska - recenzja

Czas tak szybko biegnie, że ani się obejrzymy, jak nadejdzie zima. A wraz z zimą co? Czas pokaże, czy będzie śnieg i mróz szczypiący w nosy. Niezależnie od tego, warto się przygotować na nadchodzący czas i poznać zwyczaje naszych przodków.

A jest czego się dowiadywać! Czy zastanawialiście się kiedyś, dlaczego pod wigilijnym obrusem układamy sianko? Skąd wziął się zwyczaj pozostawiania dodatkowego nakrycia przy stole? Co wspólnego z zimowymi świętami mają wilki, Weles i Szczodre Gody? I kim byli tajemniczy wędrowni dziadowie?

Na te i wiele innych pytań odpowiada komiks „Słowiańskie opowieści zimowe w komiksie” Wiktorii Korzeniewskiej z ilustracjami Agnieszki Futy.

Przewodnikami po świecie dawnych wierzeń stają się dzieci, Marzenka i Leszek, które dzięki opowieściom dziadka odkrywają zapomniane tradycje i obrzędy związane z zimą. Wspólnie zaglądamy do świata naszych przodków, poznajemy znaczenie przesilenia zimowego, Szczodrych Godów, kolędniczych zwyczajów i symboliki towarzyszącej najdłuższym nocom w roku.

Ogromnym atutem tej publikacji jest sposób przekazywania wiedzy. Zamiast suchego wykładu historycznego otrzymujemy barwną opowieść, która zachęca do zadawania pytań i odkrywania kolejnych tajemnic. Co ważne, komiks nie ogranicza się do przedstawienia dawnych obrzędów. Pokazuje również, jak wiele z nich przetrwało w naszych współczesnych zwyczajach, choć często nie pamiętamy już ich pierwotnego znaczenia.

Szczególnie spodobało mi się połączenie opowieści z praktycznymi ciekawostkami. Czytelnicy znajdą tu inspiracje do własnoręcznego przygotowania tradycyjnych ozdób, poznają dawne sposoby dekorowania domów, a nawet przepisy na słowiańskie przysmaki. Dzięki temu lektura może przerodzić się w prawdziwą rodzinną przygodę!

Na osobną uwagę zasługują ilustracje Agnieszki Futy. Pełne szczegółów, ludowych motywów i zimowego nastroju doskonale oddają charakter opisywanego świata. Pomagają wyobrazić sobie dawne obrzędy, tajemnicze postacie i życie naszych przodków. To właśnie warstwa graficzna sprawia, że publikacja może zainteresować również tych młodych czytelników, którzy nie zawsze chętnie sięgają po książki popularnonaukowe.

Nie jest to jednak wyłącznie lekka historyjka obrazkowa. Komiks zawiera sporo informacji, ciekawostek i objaśnień, dlatego młodszym dzieciom przyda się towarzystwo dorosłego. Wspólne czytanie będzie zresztą doskonałą okazją do rozmów o rodzinnych tradycjach, dawnych wierzeniach i kulturze Słowian. Bogactwo instrukcji wykonania świątecznych dekoracji i dań pozwoli na spędzenie razem wielu godzin w rodzinnej atmosferze.

Komiks polecam dzieciom ciekawym świata, miłośnikom mitologii słowiańskiej, legend i rodzimego folkloru, ale również dorosłym, którzy chcieliby odkryć na nowo znaczenie zwyczajów przekazywanych z pokolenia na pokolenie. To także świetna propozycja do szkolnej biblioteki i inspiracja do zajęć poświęconych słowiańskim tradycjom.

„Słowiańskie opowieści zimowe w komiksie” to coś więcej niż opowieść o zimie. To zaproszenie do odkrywania naszych korzeni i przypomnienie, że za wieloma zwyczajami, które pielęgnujemy do dziś, kryją się niezwykłe historie.

Bo może warto w tym roku, zanim zasiądziemy do wigilijnego stołu, przypomnieć sobie, jak robili to nasi przodkowie?

Zojka

Recenzja dostępna również na blogu Bibliotecznie.



12 listopada

„Minecraft. Gdzie jest szkielet i inne moby” - recenzja

„Minecraft. Gdzie jest szkielet i inne moby” - recenzja


 
Gdzie jest szkielet? Ruszamy na poszukiwania!
Czy Minecraft może wciągnąć również poza ekranem komputera? Oczywiście!

„Minecraft. Gdzie jest szkielet i inne moby” to propozycja dla wszystkich miłośników kwadratowego świata, którzy lubią zagadki i dobrą zabawę. Na czytelników czekają pełne szczegółów, kolorowe ilustracje przedstawiające różne zakątki minecraftowego uniwersum. Zadanie? Odnaleźć ukryte szkielety, rozpoznać inne moby i wypatrzyć mnóstwo ciekawych detali.

To nie jest książka, którą tylko się przegląda – tutaj trzeba wytężyć wzrok, wykazać się cierpliwością i spostrzegawczością. Można szukać samodzielnie albo zaprosić do zabawy rodzeństwo i przyjaciół.

Świetna propozycja dla fanów Minecrafta, szczególnie tych, którzy lubią łamigłówki, wyszukiwanie ukrytych elementów i odkrywanie ilustracyjnych sekretów. Idealna alternatywa dla kolejnej godziny przed ekranem!

Zojka

06 listopada

"Bluey. Papugowanie" - recenzja

"Bluey. Papugowanie" - recenzja

Kto nie lubi czasem naśladować innych? Blue uwielbia zabawę z Tatą, podczas której powtarza każdy jego ruch. Wszystko zmienia się jednak podczas spaceru, gdy bohaterowie znajdują ranną papużkę. Mimo szybkiej pomocy weterynarza ptaszek umiera. To trudne doświadczenie staje się dla Blue początkiem ważnej lekcji o stracie i przeżywaniu emocji.

"Bluey. Papugowanie" to książeczka, która pokazuje, że literatura dla najmłodszych nie musi unikać trudnych tematów. Dzięki bliskiej dzieciom bohaterce i codziennym sytuacjom opowieść pomaga oswoić smutek, żal i bezradność. Blue próbuje zrozumieć to, co się wydarzyło, odtwarzając sytuację w zabawie z rodziną. To piękny przykład tego, jak dzieci przetwarzają trudne przeżycia i potrzebują obecności dorosłych, by nadać im sens.

Dużym atutem książki jest jej potencjał do wspólnego czytania i rozmowy. Może stać się punktem wyjścia do pytań o to, co czujemy, kiedy tracimy kogoś bliskiego, dlaczego czasem płaczemy i jak możemy wspierać innych w smutku. Znani z serialu bohaterowie oraz kolorowe ilustracje sprawiają, że historia jest bliska małym czytelnikom, choć jej przesłanie wymaga uważnego komentarza dorosłego.

To nie tylko opowieść o Bluey, ale przede wszystkim mądra książka o emocjach, empatii i oswajaniu straty. Polecam ją rodzicom, nauczycielom i bibliotekarzom, którzy chcą rozmawiać z dziećmi o trudnych doświadczeniach w sposób delikatny, naturalny i dostosowany do ich wieku. Warto pamiętać, że to lektura do wspólnego czytania, a niekoniecznie do samodzielnej lektury najmłodszych.

Zojka




28 października

„Muminki. Psoty Małej Mi” Tove Jansson - recenzja

„Muminki. Psoty Małej Mi” Tove Jansson - recenzja

W Dolinie Muminków nigdy nie jest nudno! Wystarczy niespodziewana wizyta Mimbli z gromadką dzieci oraz tajemnicza skrzynka z nasionami tropikalnych roślin, by spokojna okolica zamieniła się w niezwykłe miejsce pełne bujnej roślinności i egzotycznych zwierząt. W tej pełnej uroku historii nie brakuje przygód, niespodzianek i okazji do zawierania nowych przyjaźni.

„Muminki. Psoty Małej Mi” to propozycja dla dzieci, które rozpoczynają samodzielną przygodę z czytaniem. Książka ukazała się w serii „Czytam sobie”, na poziomie 2 – „Składam zdania”. Dłuższe zdania, liczne dialogi, duże litery i kolorowe ilustracje sprawiają, że lektura staje się przyjemnym treningiem czytelniczych umiejętności. Na młodych czytelników czekają również naklejki i dyplom, które dodatkowo motywują do dalszych czytelniczych wyzwań.

Największym atutem tej opowieści jest jednak magiczny świat Muminków, w którym zwyczajna codzienność szybko przeradza się w niezwykłą przygodę. To historia o przyjaźni, otwartości na innych i radości odkrywania nieznanego.

Polecam tę książkę wszystkim małym czytelnikom, którzy chcą doskonalić swoje umiejętności, a jednocześnie zanurzyć się w pełnym fantazji świecie uwielbianych bohaterów. Bo przecież czytanie najlepiej smakuje wtedy, gdy towarzyszą mu ciekawość, uśmiech i odrobina psot!

Zojka



19 października

"Plażowy rabuś" Joanna Jagiełło - recenzja

"Plażowy rabuś" Joanna Jagiełło - recenzja

Wakacje nad Bałtykiem to czas odpoczynku, zabawy i beztroski. Chyba że na plaży zaczyna grasować złodziej! Właśnie z taką zagadką muszą zmierzyć się Klara, Emil i Nikodem, bohaterowie książki "Plażowy rabuś" Joanny Jagiełło. Przyjaciele postanawiają wziąć sprawy w swoje ręce i wykorzystać spryt oraz wiedzę, by odkryć tożsamość tajemniczego rabusia.

Autorka proponuje młodym czytelnikom lekką, wakacyjną opowieść detektywistyczną, w której nie brakuje ciekawości, emocji i pomysłowości. Dużym atutem książki jest to, że dzieci nie pozostają biernymi obserwatorami wydarzeń, lecz samodzielnie próbują rozwiązać zagadkę. Kolorowe ilustracje Marty Krzywickiej uzupełniają historię, a duża czcionka i słowniczek trudniejszych wyrazów ułatwiają lekturę.

"Plażowy rabuś" to trzeci poziom serii „Czytam sobie”, przeznaczony dla dzieci, które są już gotowe na dłuższe teksty i bardziej rozbudowaną fabułę. To dobra propozycja dla młodych miłośników zagadek, którzy chcą rozwijać czytelniczą samodzielność, a przy okazji przekonać się, że książka może być początkiem prawdziwej przygody.

Polecam młodym czytelnikom, którzy lubią tajemnice, wakacyjny klimat i historie, w których bystre głowy potrafią więcej, niż mogłoby się wydawać!

Zojka



15 października

„Fajny Cieciorek i skok na głęboką wodę” Jory John - recenzja

„Fajny Cieciorek i skok na głęboką wodę” Jory John - recenzja

„Fajny Cieciorek i skok na głęboką wodę” to kolejna mądra i pełna humoru propozycja od duetu Jory John i Pete Oswald. Książka w lekki sposób dotyka tematu, który zna niemal każde dziecko – lęku przed nieznanym, presji rówieśniczej i strachu przed porażką.

Główne zalety książki:

- Ważne przesłanie: Historia Cieciorka pokazuje najmłodszym, że odwaga to nie brak strachu, ale próba zmierzenia się z nim we własnym tempie.

- Genialne ilustracje: Pete Oswald po raz kolejny tworzy niezwykle ekspresyjną postać, której emocje – od paniki po ekscytację – bawią i rozczulają jednocześnie.

- Format dla początkujących czytelników: Wersja z serii „Tryb czytania” idealnie sprawdza się do samodzielnej nauki dzięki dużym literom i uproszczonemu, dynamicznemu tekstowi.

To idealna, podnosząca na duchu lektura dla każdego malucha, który potrzebuje małego rzutu koła ratunkowego w budowaniu pewności siebie.

Niewielki gabaryt książeczki nie przerazi początkującego czytelnika. Ilustracje zdecydowanie przeważają na każdej stronie. Można się z dzieckiem podzielić i czytać tekst na zmianę albo z podziałem na role. 

Polecam całą serię o Smacznej Bandzie! 

Zojka




05 października

"Janek pływa jak ryba" Rafał Witek - recenzja

"Janek pływa jak ryba" Rafał Witek - recenzja

"Janek pływa jak ryba" autorstwa Rafała Witka to opowieść o lękach, które nas dręczą. Mały bohater tej historii, tytułowy Janek, sporo traci, nie korzystając z wszystkich wakacyjnych atrakcji. 

Obserwuje innych pływających, zwierzęta w ZOO, które świetnie bawią się w wodzie i zaczyna go to denerwować. W końcu on też chciałby się przecież świetnie bawić! Problem w tym, że bardzo boi się wody. Co z tym zrobi? Kogo poprosi o pomoc w przezwyciężeniu obaw? 

Dzięki książkom z serii Czytam sobie nauka czytania staje się niezwykłą przygodą, podczas której mały czytelnik poznaje losy swojego rówieśnika i może odnieść poznawaną historię do swoich życiowych doświadczeń. 

Tym razem temat jest poważny, bo dotyczy strachu, który nas ogarnia w wielu sytuacjach. Na szczęście wszystko kończy się dobrze, bo Janek przezwycięża lęki, które go ograniczają. 

Zdecydowanie polecam tę książeczkę, najlepiej w komplecie z rozmową z dzieckiem o lękach i obawach, które towarzyszą nam na co dzień.

Zojka





28 września

"List z planety Nuda" Zofia Stanecka - recenzja

"List z planety Nuda" Zofia Stanecka - recenzja

"List z planety Nuda" to kolejna książeczka z serii Czytam sobie, poziom 1, żółty, dla dzieci, które dopiero zaczynają przygodę z czytaniem. 

Bohaterem książeczki jest Kuba, który spędza wakacje w domu, w mieście i potwornie się nudzi. Wujek, pod którego opieką przebywa chłopiec, daje mu koperty i papeterię, aby napisał do kogoś list. Kuba decyduje się napisać do koleżanki, Gabrysi. Okazuje się, że dziewczynka spędza fantastyczne wakacje na Warmii, ale brakuje jej zabaw z przyjacielem. Szybko wpada na pomysł, aby zaprosić Kubę do siebie. Jak myślicie, czy chłopiec zgodził się wyruszyć na wyprawę do przyjaciółki?  

Historyjka jest napisana zdaniami prostymi, ale zawiera kilka trudniejszych wyrazów. Myślę, że przeczytanie słowa "wykaligrafować" czy "katastrofa" to niezły wyczyn dla początkujących czytelników.

Polecam całą serię książeczek Czytam sobie. Każda kryje w sobie interesującą opowieść. Młody czytelnik może wypełnić po lekturze dyplom sukcesu, który znajduje się na końcu książeczki, a także wykorzystać bajecznie kolorowe naklejki związane z treścią.

Zojka



27 maja

"Wszystkich was kocham najbardziej" Sam McBratney - recenzja

"Wszystkich was kocham najbardziej" Sam McBratney - recenzja

"Wszystkich was kocham najbardziej" to kolejna książeczka autorstwa Sama McBratney'a. Jest to publikacja opowiadająca historię miłości rodzicielskiej. Bohaterami są niedźwiadki: rodzice i trójka dzieci. 

Często dzieci zadają wiele razy te same pytania dotyczące miłości. Chociaż wiedzą, że rodzice je kochają, chcą to usłyszeć nie jeden raz i nie dwa, a dużo, dużo więcej. To taka forma upewnienia się, że nic się nie zmieniło. I przy okazji sprawdzenie, czy rodzice kochają tak samo wszystkie swoje dzieci. W przypadku rodziny misiów nie było inaczej. Misiak Pierwszy, Misiak Drugi i Misiak Trzeci zamęczały rodziców dokładnie tymi samymi pytaniami. Zastanawiały się nad tym, skąd rodzice wiedzą, że to właśnie one są najwspanialsze na świecie, skoro każde z nich dostrzega u siebie jakieś wady. 

Rodzice pięknie tłumaczą ten uczuciowy fenomen i dzieciaki żyją sobie w spokoju i pewności, że są dla swoich rodziców najwspanialszymi cudami na świecie. Czyż jest coś piękniejszego niż bezwarunkowa miłość?

Proces zapewniania o czymś może być długi i powtarzalny, ale przyznajcie, że w przypadku zapewniania o miłości - bardzo przyjemny. I z tego właśnie korzystają misiaczki, które na co dzień są kochane i świetnie o tym wiedzą, ale po prostu potrzebują co jakiś czas zapewnienia, że nadal tak jest. 

Zobaczcie, jakie cudowne są ilustracje autorstwa Anity Jeram. Z każdego rysunku wprost promieniują ciepło i czułość. 





Zdecydowanie polecam!

Zojka

26 kwietnia

"Mój tata jest świetny", "Moja mama jest najlepsza na świecie" - recenzja

"Mój tata jest świetny", "Moja mama jest najlepsza na świecie" - recenzja

"Mój tata jest świetny" i "Moja mama jest najlepsza na świecie" to książeczki o rodzicach Blue i Bingo, dwóch siostrzyczek rasy Australian Cattle Dog. Są to główne bohaterki australijskiego serialu dla dzieci. Wielu psychologów ceni tę bajkę za autentyczne pokazywanie rodzicielstwa i wspieranie odporności psychicznej u dzieci. 
 
Sześcio- i czterolatka z dużym zaangażowaniem opowiadają o tym, jak wspaniali są ich rodzice. W każdej z tych historii jest dużo czułości, radości i humoru. Z dziecięcą szczerością prezentują zalety rodziców i to, za co ich kochają. To cała lista działań, od gotowania pysznych obiadków, wożenia na różne zajęcia, czesania, wspólnego wychodzenia na spacery czy udawania różnych śmiesznych postaci. Dziewczynki w swoich opowieściach pokazują wyraźnie, że każde z rodziców w czymś się specjalizuje i robi to najlepiej na świecie.

Obie historyjki są niezwykle ciepłe i udowadniają, że ich rodzinne życie jest pełne miłości, wzajemnej akceptacji, no po prostu idealne. 

Książki są bardzo ładnie i starannie wydane. Mogłyby być idealne na prezent, a już na pewno do wspólnego czytania rodziców z dziećmi. Tekst jest prosty i poradzi sobie z nim nawet młodszy czytelnik. Uzupełniają go piękne, kolorowe ilustracje. 

Zdecydowanie polecam, najlepiej od razu obie części.  

Zojka

 

Copyright © 2016 Za półką z książkami... , Blogger